Tropische zon

Midden in het gele beeld staat een hoge pijnboom. Naast hem verschijnt vaag een paard op de helling. Ver weg drijft een kleine boot aan de horizon.
Iemand noemde dit geel een streekgebonden kleur. Omdat hij Jeju schilderde, zou het streekkunst zijn. Maar deze kleur is meer dan de vertrouwde tint van één gebied.
Een kleur die door zon is verbleekt en lang in de wind is gedroogd. Geen pas aangebrachte kleur, maar een kleur die lang heeft geleefd. Zoals de rug van een hand die een hele zomer op het land werkte, zoals een door zeewind verweerde drempel.
Het is het geel van een klein eiland, maar wat erin brandt is geen plaatselijke kleur: het is de tijd van het volhouden.
Het geel van Byun Shi-Ji is, nog voor het een landschapskleur is, een kleur die het leven door slijtage heeft gekregen.
Daarom herinnert iedereen zich voor deze kleur de tijd die hij heeft doorstaan. Ook wie Jeju niet kent, blijft lang voor dit geel staan.