Tropikalne słońce

Pośrodku żółtego obrazu stoi wysoka sosna. Obok, na zboczu, majaczy koń. Daleko na horyzoncie unosi się mała łódź. Ktoś nazwał tę żółć barwą regionalną. Uznał ją za regionalną, bo przedstawiała Czedżu. Lecz ten kolor nie ogranicza się do swojskiej barwy jednej okolicy. Wyblakł w słońcu, długo wysychał na wietrze. Nie jest świeżo nałożony; długo żył. Tak wyglądają wierzchy dłoni człowieka, który całe lato pracował w polu, i próg zniszczony morskim wiatrem. To żółć niewielkiej wyspy, lecz płonie w niej nie lokalny koloryt, a czas wytrwania. Zanim żółć Byuna Shi-ji stała się barwą krajobrazu, była barwą nabytą przez zużywanie się życia. Dlatego każdy przypomina sobie przed nią czas, który sam przetrwał. Nawet ktoś, kto nie zna Czedżu, długo stoi przed tą żółcią.