ดวงอาทิตย์เขตร้อน

กลางภาพสีเหลืองมีต้นสนสูงต้นหนึ่งยืนอยู่ บนเนินข้าง ๆ ม้าตัวหนึ่งไหววูบ ไกลออกไปที่เส้นขอบฟ้ามีเรือลำเล็กลอยอยู่
เคยมีผู้เรียกสีเหลืองนี้ว่าสีพื้นถิ่น เพราะวาดเชจู จึงว่าเป็นพื้นถิ่น
แต่สีนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่สีสันน่ารักของท้องถิ่นหนึ่ง
สีที่ซีดเพราะแดด แห้งเพราะลมมานาน ไม่ใช่สีที่เพิ่งทา แต่คือสีที่มีชีวิตอยู่มานาน หลังมือของคนทำไร่ตลอดฤดูร้อนเป็นเช่นนั้น ธรณีประตูที่สึกเพราะลมทะเลเป็นเช่นนั้น
เป็นสีเหลืองของเกาะเล็ก ๆ แต่สิ่งที่ลุกโชนอยู่ข้างในไม่ใช่สีท้องถิ่น หากคือเวลาแห่งการทนอยู่
สีเหลืองของบยอนชีจี ก่อนจะเป็นสีของทิวทัศน์ คือสีที่ชีวิตสึกกร่อนจนได้มา
เพราะเหตุนี้ ต่อหน้าสีนี้ ใครก็ตามย่อมนึกถึงเวลาที่ตนได้ทนผ่านมา แม้คนไม่รู้จักเชจู ก็ยังยืนอยู่นานหน้าสีเหลืองนี้