Tropikal na Araw

Sa gitna ng dilaw na larawan ay nakatayo ang isang mataas na puno ng pino. Sa gilid na dalisdis, kumikislap-
kislap ang anyo ng isang kabayo. Sa malayong abot-tanaw ay lumulutang ang isang munting bangka.
May tumawag sa kulay na ito na lokal na kulay. Dahil Jeju ang ipininta, itinuring itong kulay ng isang pook.
Ngunit ang kulay na ito ay hindi nananatili sa magiliw na kulay ng isang pook.
Kinupas ng araw at matagal na tinuyo ng hangin. Hindi kulay na bagong pahid, kundi kulay na matagal nang nabuhay. Ganoon ang likod ng kamay ng taong maghapong nagtrabaho sa bukid buong tag-araw, at ang pasimano ng pintuang kinain ng hanging-dagat.
Dilaw ito ng isang makitid na pulo, ngunit ang nag-aapoy sa loob nito ay hindi kulay ng pook, kundi panahon ng
pagtitiis.
Bago naging kulay ng tanawin, ang dilaw ni Byun Shi-Ji ay kulay na natamo sa pagkakaupod ng buhay.
Kaya naaalala ng sinuman sa harap nito ang mga panahong kaniyang tiniis. Kahit hindi kilala ang Jeju, napapatagal sa harap ng dilaw na ito.