Bundok Halla

Dilaw ang buong larawan.
Sa itaas ay araw na parang bilog na singsing. Sa ilalim nito, magkakapatong ang mga tagaytay na iginuhit sa ilang itim na linya. Hallasan ito.
Hindi niya idinetalye ang taas ng mga tuktok o lalim ng mga lambak. Kahit hindi buong iginuhit, buo pa ring nakatayo ang bundok.
Sa ibaba ng burol ay isang mababang bahay na pawid na napalilibutan ng pader na bato. Sa harap nito ay isang kabayo at taong nakayuko.
Nakababa ang ulo ng kabayo, nakayuko ang tao at lalo pang bumababa ang bahay upang salubungin ang hangin. Magkakatabi ang mabababang bagay, bawat isa ay nakayuko sa sariling paraan.
Ang bundok lamang ang hindi yumuyuko. Naroon ito isang libong taon na ang nakalipas at naroon pa rin ngayon. Nabubuhay ang mga nakayuko sa pagsandig sa napakalaking katahimikang iyon.
Hindi niya ipinaliwanag ang Jeju. Gumuhit lamang siya sa dinaanan ng hangin.
Kahit hindi detalyadong iginuhit ang tao, nakikita ang mga araw na tiniis niya.
Dito, hindi likurang tanawin ang tanawin. Ito ang tindig ng buhay ng tao.