Hallasan

Cały obraz jest żółty. U góry unosi się słońce podobne do pierścienia, a pod nim leży pasmo gór, nakreślone kilkoma zachodzącymi na siebie czarnymi liniami. To Hallasan. Nie namalował szczegółowo wysokości szczytów ani głębokości dolin. Choć nie namalował całej góry, góra stoi w całości. Pod wzgórzem nisko kuli się dom kryty strzechą, otoczony kamiennym murem. Przed nim koń i człowiek o zgiętych plecach. Koń opuszcza głowę, człowiek zgina plecy, dom obniża się jeszcze bardziej, przyjmując wiatr. To, co niskie, trwa obok siebie, każde pochylone na swój sposób. Tylko góra się nie zgina. Była w tym miejscu tysiąc lat temu i jest w nim dzisiaj. To, co zgięte, żyje wsparte o jej wielkie milczenie. Nie objaśniał Czedżu. Kreślił tylko linię tam, gdzie przeszedł wiatr. Nawet bez szczegółowego wizerunku człowieka widać dni, które przetrwał. Krajobraz nie jest tu tłem za człowiekiem. Jest postawą, z jaką człowiek przeżył życie.