کوه هالا

همه‌ی تصویر زرد است.
بالای آن خورشیدی چون حلقه‌ای گرد آویخته، و زیرش رشته‌ی کوه با چند خط سیاه لایه‌لایه دراز کشیده است. هالاسان است.
بلندی قله‌ها و ژرفای دره‌ها را او به تفصیل نکشید. کوه را تمام نکشی هم، کوه تمام‌قد ایستاده است.
پای شیب، خانه‌ای کاه‌پوش نزدیک زمین خمیده و دیوار سنگی گردش را گرفته است. پیشِ آن، اسبی و انسانی پشت‌خمیده.
اسب سر فرومی‌آورد، انسان کمر خم می‌کند، خانه‌ی کاه‌پوش پایین‌تر می‌رود تا باد را بپذیرد. چیزهای کوتاه کنار یکدیگر می‌مانند، هر یک به شیوه‌ی خود خمیده.
تنها کوه است که خم نمی‌شود. هزار سال پیش هم همان‌جا بود، امروز هم همان‌جاست. خمیدگان به آن سکوت بزرگ تکیه می‌کنند و می‌زیند.

او ججو را توضیح نداد. تنها بر جای گذرِ باد، خطی کشید.
انسان را به تفصیل نکشی هم، روزهای تاب‌آورده‌اش دیده می‌شود.
این‌جا منظره پس‌زمینه‌ی انسان نیست؛ حالتِ زیستنِ اوست.