دریای ججو

همه‌ی تصویر
دریایی است به رنگ علف خشک.
دور، در چپ،
قایقی کوچک.
بر نوکِ دماغه‌ی سیاه در راست
انسانی ایستاده است.
قایق کوچک است،
انسان هم کوچک.
میانشان
دریا بی‌پایان گسترده است.
اگر صدایش کند، می‌رسد؟
باد صدا را می‌برد.
اگر دست تکان دهد، دیده می‌شود؟
فاصله اشاره را پاک می‌کند.
اما دریا
آبی نیست که آن دو را جدا کند.
دلی که رفته را می‌نگرد
و دلی که جای بازگشت را از یاد نمی‌برد —
بر آن آب پهناور به هم می‌رسند.
نرسیدن، و با این‌همه
در یک دریا بودن.
این است
شیوه‌ی پیوندِ این دریا.
میان رفتگان و ماندگان نیز
دریایی چنین گسترده است.