Η θάλασσα του Τζετζού

Όλη η εικόνα είναι θάλασσα στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Αριστερά, μακριά, ένα μικρό καΐκι.
Στην άκρη του μαύρου ακρωτηρίου δεξιά, στέκεται ένας άνθρωπος.
Το καΐκι μικρό, κι ο άνθρωπος μικρός.
Ανάμεσά τους απλώνεται η θάλασσα, ατελείωτη.
Θα φτάσει η φωνή αν καλέσει;
Ο άνεμος παίρνει τον ήχο.
Θα φανεί το χέρι αν χαιρετήσει;
Η απόσταση σβήνει τη χειρονομία.
Μα η θάλασσα δεν είναι νερό που τους χωρίζει.
Η καρδιά που κοιτάζει αυτόν που έφυγε
κι η καρδιά που δεν ξεχνά τον τόπο της επιστροφής
συναντιούνται πάνω σ’ εκείνο το πλατύ νερό.
Ακόμη κι αν δεν μπορούν να φτάσουν ο ένας τον άλλον,
βρίσκονται μέσα στην ίδια θάλασσα.
Έτσι ενώνει τούτη η θάλασσα.
Κι ανάμεσα σ’ εκείνον που έφυγε κι εκείνον που έμεινε
απλώνεται κάθε φορά μια τέτοια θάλασσα.