Artwork text
Όλη η εικόνα είναι θάλασσα στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Αριστερά, μακριά, ένα μικρό καΐκι.
Στην άκρη του μαύρου ακρωτηρίου δεξιά, στέκεται ένας άνθρωπος.
Το καΐκι μικρό, κι ο άνθρωπος μικρός.
Ανάμεσά τους απλώνεται η θάλασσα, ατελείωτη.
Μα η θάλασσα δεν είναι νερό που τους χωρίζει.
Η καρδιά που κοιτάζει αυτόν που έφυγε
κι η καρδιά που δεν ξεχνά τον τόπο της επιστροφής
συναντιούνται πάνω σ’ εκείνο το πλατύ νερό.
Η θάλασσα του Τζέτζου είναι θάλασσα που απομακρύνει,
κι όμως θάλασσα που κάνει τον έναν να κοιτάζει τον άλλον.
Ακόμη κι αν δεν μπορούν να φτάσουν ο ένας τον άλλον,
βρίσκονται μέσα στην ίδια θάλασσα.
Έτσι ενώνει τούτη η θάλασσα.
Έργο 11 · «Η θάλασσα είναι τα δάκρυα των γυναικών της θάλασσας» ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.