Artwork text
Η πλατιά θάλασσα σηκώθηκε στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Στη μέση της θάλασσας, ένας μαύρος βράχος σκάφτηκε στρογγυλά,
και στη μέση του δυο άνθρωποι κουλουριάστηκαν αντικριστά.
Ο καθένας θάβει το κεφάλι στον ώμο του άλλου,
μαζεμένοι μικροί, σαν ένας όγκος.
Μικρό νησί, δυο μικροί άνθρωποι.
Μα σε τούτον τον στενό τόπο ψηλαφείς το βάρος όλου του κόσμου.
Ο άνεμος μεγάλος, η θάλασσα πλατιά.
Ο άνθρωπος μικρός.
Γι’ αυτό μαζεύονται πιο κοντά.
Το να αντέχεις ίσως δεν είναι να νικάς έναν πελώριο κόσμο,
αλλά να ακουμπάς το σώμα σου στον άλλον
όσο χρειάζεται για να μη γκρεμιστείς.
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.