Μεσημέρι

Ο ήλιος είναι ψηλά κι η εικόνα φωτεινή.

Μα ο άνεμος είναι άγριος. Το δέντρο γέρνει προς τη μία μεριά, και το αχυρόσπιτο χαμηλώνει το σώμα του. Ο γέροντας, με λυγισμένη μέση, περπατά ακουμπώντας στο μπαστούνι του. Δεν είναι πως, επειδή η μέρα είναι φωτεινή, χάνεται και ο μόχθος της ζωής. Ακόμη και στο λαμπρό φως του μεσημεριού ο άνθρωπος λυγίζει. Μια μέρα που φαίνεται καλή στους άλλους μπορεί γι’ αυτόν να είναι η πιο δύσκολη να αντέξει. Ο άνεμος είναι τα χρόνια που σπρώχνουν τον άνθρωπο, η ιστορία που δεν αποφεύγεται, και το βάρος της ζωής που έρχεται στον καθένα. Ο γέροντας δεν παλεύει τον άνεμο. Χαμηλώνει το σώμα και προχωρά βήμα βήμα. Λυγίζει για να μην πέσει, κι ακουμπά στο μπαστούνι για να μη σταματήσει. Η αντοχή δεν περιμένει μια μέρα δίχως άνεμο, αλλά να μη χάνεις τον δρόμο σου ακόμη και μέσα στον άνεμο.

Και σήμερα προχωρά. Πάνω από την κυρτή του πλάτη λάμπει ο μεσημεριανός ήλιος.