Artwork text
Ο ήλιος είναι ψηλά κι η εικόνα φωτεινή.
Μα ο άνεμος είναι άγριος.
Το δέντρο γέρνει προς τη μία μεριά, και το αχυρόσπιτο χαμηλώνει το σώμα του. Ο
γέροντας, με λυγισμένη μέση, περπατά ακουμπώντας στο μπαστούνι του.
Δεν είναι πως, επειδή η μέρα είναι φωτεινή, χάνεται και ο μόχθος της ζωής.
Ο άνεμος είναι τα χρόνια που σπρώχνουν τον άνθρωπο, η ιστορία που δεν αποφεύγεται,
και το βάρος της ζωής που έρχεται στον καθένα.
Ο γέροντας δεν παλεύει τον άνεμο.
Χαμηλώνει το σώμα και προχωρά βήμα βήμα.
Λυγίζει για να μην πέσει, κι ακουμπά στο μπαστούνι για να μη σταματήσει.
Το να αντέχεις ίσως δεν είναι να περιμένεις μια μέρα δίχως άνεμο, αλλά να μη χάνεις τον
δρόμο σου ακόμη και μέσα στον άνεμο.
Έργο 13 · «Το δέντρο που ποθεί τον ουρανό» · 2007 · όψιμη περίοδος
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.