Το δέντρο που υψώνεται προς τον ουρανό

Ένα δέντρο υψώνεται λοξά
και τελικά τεντώνει το σώμα του προς τα πάνω.
Είναι λυγισμένο από τον άνεμο,
και ταυτόχρονα μια χειρονομία που ποθεί τον ουρανό.
Ό,τι είναι πάνω στη γη είναι χαμηλό.
Ο άνθρωπος, το άλογο, το σπίτι,
αντέχοντας τον άνεμο, χαμηλώνουν.
Μα μόνο το δέντρο,
ενώ χαμηλώνει, τελικά στρέφεται προς τα πάνω.
Προχωρά λυγισμένο.
Αν δεν μπορεί να προχωρήσει ίσια,
προχωρά έστω
λυγισμένο.
Αυτή είναι η στάση της ζωής
που δεν ξεχνά το ύψος ακόμη και μέσα στον άνεμο.
Και στο στήθος του ανθρώπου που χαμήλωσε
υπάρχει ένα
τέτοιο κλαδί.