Artwork text
Ακόμη κι εκείνος που δεν μπορεί να φύγει
έχει, στο τέλος, έναν τόπο να κοιτάζει.
Είναι ο ουρανός.
Το δέντρο παραδίδει το σώμα του στον άνεμο.
Όσο παραδίδεται, λυγίζει,
κι όσο λυγίζει, επιζεί.
Επειδή υπάρχει ο ουρανός, αντέχει,
κι όσο αντέχει, μένει στο σώμα ένα σχήμα.
Εκείνο το λυγισμένο σχήμα δεν είναι ίχνος ήττας.
Είναι το σχήμα μιας αντοχής που ποτέ δεν ξέχασε τον ουρανό.
Έργο 15 · «Μέσα στον άνεμο» · 1984 · μέση περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.
ζωγράφοςΤζετζούτέχνημοναξιάFūdo (περιβάλλον και κλίμα)αναμονήμοντερνισμόςγλοκαλισμόςΚορεάτης ζωγράφος