Μοναξιά

Ακόμη κι εκείνος που δεν μπορεί να φύγει
έχει, στο τέλος, έναν τόπο να κοιτάζει.
Είναι ο ουρανός.
Το δέντρο παραδίδει το σώμα του στον άνεμο.
Όσο παραδίδεται, λυγίζει,
κι όσο λυγίζει, επιζεί.
Επειδή υπάρχει ο ουρανός, αντέχει,
κι όσο αντέχει, μένει στο σώμα ένα σχήμα.
Εκείνο το λυγισμένο σχήμα δεν είναι ίχνος ήττας.
Είναι το σχήμα μιας αντοχής που ποτέ δεν ξέχασε τον ουρανό.
Γι’ αυτό, όταν δεις κάτι λυγισμένο,
σκέψου πρώτα
τον άνεμο που δέχτηκε.
Η κυρτή πλάτη
δεν καταγράφει την ήττα του,
αλλά όσα άντεξε.