Samotność

Nawet ten, kto nie może odejść, ma w końcu miejsce, ku któremu patrzy. Niebo. Drzewo oddaje swoje ciało wiatrowi. Ile odda, tyle się wygnie. Ile się wygnie, tyle przetrwa. Trwa, bo jest niebo. A to, co przetrwało, zostaje w ciele jako kształt. Ten wygięty kształt nie jest śladem porażki. Jest kształtem wytrwania, które do końca nie zapomniało nieba. Kiedy więc widzisz coś zgiętego, pomyśl najpierw o wietrze, który to przyjęło. Zgięte plecy nie są zapisem klęski, lecz tego, co człowiek przetrwał.