Nadzieja, wola, pokój i miłość

Słońce wisi, ale świat nie jest jasny. Dwoje ludzi po lewej siedzi, opierając się o siebie. Koń w milczeniu strzeże ich boku. Jedna osoba pośrodku unosi obie ręce ku niebu. To nie jest gest radości. To gest kogoś, kto nawet w ciemne dni nie chce wypuścić nadziei. Wrona przelatuje. Wiatr nie ustaje. Ale ten człowiek do końca nie opuszcza rąk. Nadzieja nie jest wiarą w jasny dzień. Jest wznoszeniem rąk ku niebu nawet w dzień ciemny. Ludzie i koń obok patrzą na te dłonie. Ponieważ są oczy, które patrzą, dłonie nie opadają.