Widmo

Cały obraz faluje wyschniętym światłem. Jakby fala. Jakby pole. Wszystko w żółtym odcieniu. Pośrodku koń i człowiek spleceni w jedną czarną bryłę trzymają się nawzajem. Nad nimi wisi wyschłe słońce. W tym świetle to, co długo czekało, traci zdolność ruchu. Człowiek i koń tężeją, wsparci o siebie. Nie mogąc odejść. Nie mogąc puścić. W końcu stają się jedną bryłą kamienia. Nawet stając się kamieniem, nie porzucili czekania. Taki jest kształt tego serca. Czekanie pozostało dłużej niż ciało.