Verschijning

Door het hele beeld
golft een droog licht.
Als water,
als een veld:
overal gele strepen.
Middenin
houden een paard en een mens elkaar vast,
verstrengeld
tot een zwarte massa.
Boven hen staat een droge zon.
Onder dit licht verliest
wat lang wachtte zijn beweging.
Mens en paard
verstarren tegen elkaar aan.
Niet kunnen vertrekken,
niet kunnen loslaten,
uiteindelijk één brok steen worden.
De gedaante van een hart
dat zelfs als steen
het wachten niet kon opgeven.

Het wachten bleef langer
dan het lichaam.