De zee is de traan van de haenyeo

De blauwe zee
is de zee van de jeugd.
Maar een zee die lang heeft standgehouden,
verbleekt tot geel.
Gedroogd door zon,
afgesleten door wind,
zelfs het verdriet van mensen omvattend,
wordt de zee uiteindelijk
deze kleur.
Een kleur die lang tranen opving
en ten slotte opdroogde.
De zee beweegt,
de haenyeo duikt ineen.
Ze staan niet los van elkaar.
Niemand ziet
de tranen die onder water vloeien.
De zee heeft in hun plaats
die kleur aangenomen.
De zee
is de tranen van de haenyeo.
Ook vandaag houdt die zee
het eiland in haar armen.