دریا اشک هائنیو است

دریای آبی
دریای روزهای جوانی است.
اما دریایی که بسیار تاب آورده باشد
زرد و رنگ‌باخته می‌شود.
در آفتاب خشکیده،
در باد فرسوده،
و اندوه آدمیان را نیز در خود گرفته،
دریا سرانجام
به این رنگ درمی‌آید.
رنگی که گریه را دیرزمانی پذیرفته
و در پایان خشکیده است.
دریا می‌لرزد،
زن غواص تن خود را جمع می‌کند.
این دو جدا نیستند.
اشکی را که در آب ریخته می‌شود
هیچ‌کس نمی‌بیند.
دریا تنها به جای آن
آن رنگ و نور شده است.
دریا
اشک زن غواص است.
و آن دریا امروز نیز
جزیره را در آغوش دارد.