شخم‌زدن

در دشت، خورشیدی سرخ محو و پخش می‌شود.
زیر آن شاخه‌های خشک در یک ردیف ایستاده‌اند.
انسان و گاو هر دو در رنگ خاک فرورفته‌اند،
چنان‌که گویی با زمین یک تن شده‌اند.
نمی‌توان جدا کرد
چه کسی زمین را شخم می‌زند و چه کسی کشیده می‌شود.
هر دو یک روز را شخم می‌زنند.
در همین یک صحنه
همه‌ی رنگ‌هایی که تا کنون دیده‌ایم جمع شده است.
رنگی که نمرده و تاب آورده است.
رنگی که دیگر خاک نیست، زمان شده است.
رنگی که گویی ناپدید شده، اما تا آخر نفس می‌کشد.
آنچه بر این زمین دیرزمانی تاب آورده،
سرانجام چنین رنگی یافته است.
رنگ علف خشک، رنگ زنده‌ای است
که پس از تاب‌آوردنِ طولانیِ زندگی نیز
تا پایان باقی می‌ماند.