Artwork text
دریای آبی
دریای روزهای جوانی است.
اما دریایی که بسیار تاب آورده باشد
زرد و رنگباخته میشود.
در آفتاب خشکیده،
در باد فرسوده،
و اندوه آدمیان را نیز در خود گرفته،
دریا سرانجام
به این رنگ درمیآید.
رنگی که گریه را دیرزمانی پذیرفته
و در پایان خشکیده است.
دریا میلرزد،
هنیو تن خود را جمع میکند.
این دو جدا نیستند.
اشکی را که در آب ریخته میشود
هیچکس نمیبیند.
دریا تنها به جای آن
آن رنگ و نور شده است.
دریا
اشکِ هنیو است.
و آن دریا امروز نیز
جزیره را در آغوش دارد.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی