هه‌نیو

بر ماسه‌ی نزدیک، موج‌های سفید می‌شکنند، و زنی کج تکیه‌داده نشسته است.
تنی که از آب برآمده، دمی بر خشکی می‌آساید. پوست و ماسه و دریا، در یک نور فرورفته‌اند.
اگر رنگی تازه‌نشسته بود، روشن‌تر و سبک‌تر می‌بود.
اما این رنگ، دیرگاه آفتاب دیده و باد را تاب آورده و رنگ‌باخته است. یک نور بود، اما در آن چند زمان لایه‌لایه بر هم نشسته — به‌اندازه‌ی ژرفای آبی که این زن از آن گذشته.
ژرفا از پررنگ شدن نمی‌آید.
در پایانِ دیر تاب‌آوردن و رنگ‌باختن، تازه پدید می‌آید.