Χαενγιό

Στην κοντινή αμμουδιά σπάει άσπρο κύμα, και μια γυναίκα κάθεται γερμένη λοξά.

Το σώμα που βγήκε από το νερό ξεκουράζεται για λίγο στη στεριά. Το δέρμα, η άμμος και η θάλασσα βυθίστηκαν στο ίδιο φως. Αν ήταν χρώμα φρεσκοβαμμένο, θα ήταν πιο καθαρό και πιο ελαφρύ. Μα τούτο το χρώμα ξεθώριασε δεχόμενο για καιρό τον ήλιο και αντέχοντας τον άνεμο. Ήταν ένα φως, μα μέσα του σωρεύτηκαν πολλοί χρόνοι. Όσοι και το βάθος του νερού που πέρασε αυτή η γυναίκα. Το βάθος δεν έρχεται με το να πυκνώνει. Γεννιέται μόνο ύστερα από μακρά αντοχή και ξεθώριασμα.