Хэнё

Ойрын элсэн дээр цагаан долгион бутарч, нэг эмэгтэй налуу түшин сууна. Уснаас гарсан бие түр зуур эрэгт амарна. Арьс ч, элс ч, далай ч нэг туяанд умбажээ. Дөнгөж түрхсэн өнгө байсан бол илүү тод, илүү хөнгөн байх байв. Гэвч энэ өнгө наранд удаан шарагдаж, салхийг тэсэж цайжээ. Нэг туяа боловч дотор нь олон цаг хугацаа давхарлажээ. Тэр эмэгтэйн туулсан усны гүн шиг. Гүн гэдэг өтгөрснөөс ирдэггүй. Удаан тэсэж цайсны эцэст сая төрдөг юм.