Artwork text
Лангуун дээр дөрвөн загас.
Далайн бэлэг мэт тавиастай.
Ээж хүү хоёр дуугүй.
Тус тусын бодолдоо умбажээ.
Зэрэгцэн суусан ч хоёр жижиг арал.
Ирэхгүй авах хүнийг хүлээнэ.
Ээжийн сэтгэлд түгшүүр нэвчинэ.
Хүүгийн нүд алсыг, тэнгэрийн хаяаны нэг завийг дагана.
Тэр зураасны цаана аав бий.
Нэг завь усан дээр хөвнө.
Өргөн далайн дунд бас нэг жижиг арал.
Аав ч дуугүй.
Тор татна, дахин татна.
Салхи зүг чиггүй үлээнэ.
Гэвч тэр сэлүүрээ тавьдаггүй.
Тэр дөрвөн загас
Түүний гараас гарч энэ талын хуурай газарт тавигджээ.
Тэр нэг хоол өнөөдрийн учир шалтгаан юм.
Гэнэт тэр толгойгоо өргөнө.
Тэнгэрийн хаяаны үзүүрт бүдэг нэг цэг.
Харагдахгүй ч тэр мэднэ.
Тэнд эхнэр нь бий, хүү нь бий.
Тэнгэрийн хаяа бол хоёр хүний хоорондох зай.
Хүрч чадахгүй атлаа тасардаггүй зураас.
Энэ талд ээж завийг дагана.
Тэр талд аав хуурай газрыг дагана.
Бие биеэ харалгүйгээр нэг зураасыг ширтэнэ.
Загас дуугүй.
Гэвч гүн далайн түүхийг зөөж ирнэ.
Аавын хөлс.
Айлын нэг хоол.
Эргэж ирэх цаг.
Чимээгүй уртсах тусам хүлээлт гүнзгийрнэ.
Лангууны өмнөх жижиг суудалд нэг айлын өдөр урсана.
Хэн нэгний алхаа зогсох хүртэл.
Өнөөдөр ч бас нэг өдөр тэгж өнгөрнө.
Key context
Бён Ши Жи бол Жэжүгийн Fūdo-г зүгээр нэг дэвсгэр бус, оршихуйн нөхцөл хэмээн дүрсэлсэн Солонгосын орчин үеийн зураач юм. Ганцаардал, хүлээлт, салхи, хатсан өвсний өнгө нь түүний урлагт орон нутаг ба дэлхийг холбосон глокал солонгос модернизмыг бүрдүүлдэг.