Ээж ба загас

Лангуун дээр дөрвөн загас. Далайн бэлэг мэт тавиастай. Ээж хүүхэд хоёр дуугүй. Тус тусын бодолдоо умбажээ. Зэрэгцэн суусан ч хоёр жижиг арал. Ирэхгүй худалдан авагчийг хүлээнэ. Ээжийн сэтгэлд түгшүүр нэвчинэ. Хүүхэдгийн нүд алсыг, тэнгэрийн хаяаны нэг завийг дагана. Тэр зураасны цаана аав бий. Нэг завь усан дээр хөвнө. Өргөн далайн дунд бас нэг жижиг арал. Аав ч дуугүй. Тор татна, дахин татна. Салхи зүг чиггүй үлээнэ. Гэвч тэр сэлүүрээ тавьдаггүй. Тэр дөрвөн загас Түүний гараас гарч энэ талын хуурай газарт тавигджээ. Тэр нэг хоол өнөөдрийн учир шалтгаан юм. Гэнэт тэр толгойгоо өргөнө. Тэнгэрийн хаяаны үзүүрт бүдэг нэг цэг. Харагдахгүй ч тэр мэднэ. Тэнд эхнэр нь бий, хүүхэд нь бий. Яг тэр мөчид энэ талын хүүхэд ч тэр зураасыг харж байна. Хоёр харц нэг зураасан дээр уулзана. Тэд өөрсдөө мэдэхгүй. Тэнгэрийн хаяа бол хоёр хүний хоорондох зай. Хүрч чадахгүй атлаа тасардаггүй зураас. Энэ талд ээж завийг дагана. Тэр талд аав хуурай газрыг дагана. Бие биеэ харалгүйгээр нэг зураасыг ширтэнэ. Загас дуугүй. Гэвч гүн далайн түүхийг зөөж ирнэ. Аавын хөлс. Айлын нэг хоол. Эргэж ирэх цаг. Чимээгүй уртсах тусам хүлээлт гүнзгийрнэ. Лангууны өмнөх жижиг суудалд нэг айлын өдөр урсана. Хэн нэгний алхаа зогсох хүртэл. Өнөөдөр ч бас нэг өдөр тэгж өнгөрнө.