แม่กับปลา

บนแผงมีปลาสี่ตัววางอยู่ ราวของขวัญจากทะเล แม่กับลูกไม่พูดกัน ต่างจมอยู่ในความคิดของตน นั่งเคียงกัน แต่เป็นเกาะเล็กสองเกาะ รอลูกค้าที่ไม่มา ในใจแม่มีความกังวลซึมอยู่ สายตาของเด็กไล่ตามเรือลำหนึ่ง ที่ปลายเส้นขอบฟ้าไกล พ้นเส้นนั้นไปมีพ่ออยู่ เรือลำหนึ่งลอยอยู่บนผืนน้ำ เป็นเกาะเล็กอีกเกาะกลางทะเลกว้าง พ่อก็ไม่พูด ดึงแห แล้วก็ดึงอีก ลมพัดไร้ทิศทาง แต่เขาไม่วางพาย ปลาสี่ตัวนั้นจากมือเขา มาวางอยู่บนฝั่งนี้ มื้อนั้นคือเหตุผลของวันนี้ จู่ ๆ เขาเงยหน้า ปลายเส้นขอบฟ้า จุดพร่าเลือนหนึ่งจุด แม้มองไม่เห็น เขาก็รู้ ตรงนั้นมีภรรยา มีลูกอยู่ ในเวลาเดียวกัน เด็กฝั่งนี้ก็มองเส้นนั้น ดวงตาสองคู่พบกันบนเส้นเดียวกัน โดยไม่รู้กัน เส้นขอบฟ้าคือระยะห่างระหว่างคนสองคน แตะไม่ถึง แต่ไม่ขาด ฝั่งนี้แม่มองตามเรือ ฝั่งโน้นพ่อมองตามฝั่งดิน มองไม่เห็นกัน แต่ต่างมองเส้นเดียวกัน ปลาไม่พูด แต่ขนเรื่องของทะเลลึกมาให้ เหงื่อของพ่อ มื้อหนึ่งของครอบครัว เวลาแห่งการกลับมา ยิ่งความเงียบยาวนาน การรอก็ยิ่งลึก ตรงที่เล็ก ๆ หน้าแผงปลา วันหนึ่งของครอบครัวไหลผ่าน จนก้าวของใครสักคนหยุดลง วันนี้ก็ผ่านไปเช่นนั้น