แม่กับปลา

บนแผงมีปลาสี่ตัววางอยู่
ราวของขวัญจากทะเล
แม่กับลูกไม่พูดกัน
ต่างจมอยู่ในความคิดของตน
นั่งเคียงกัน แต่เป็นเกาะเล็กสองเกาะ
รอลูกค้าที่ไม่มา
ในใจแม่มีความกังวลซึมอยู่
สายตาของเด็กไล่ตามเรือลำหนึ่ง
ที่ปลายเส้นขอบฟ้าไกล
พ้นเส้นนั้นไปมีพ่ออยู่
เรือลำหนึ่งลอยอยู่บนผืนน้ำ
เป็นเกาะเล็กอีกเกาะกลางทะเลกว้าง
พ่อก็ไม่พูด
ดึงแห แล้วก็ดึงอีก
ลมพัดไร้ทิศทาง
แต่เขาไม่วางพาย
ปลาสี่ตัวนั้นจากมือเขา
มาวางอยู่บนฝั่งนี้
มื้อนั้นคือเหตุผลของวันนี้
จู่ ๆ เขาเงยหน้า
ปลายเส้นขอบฟ้า จุดพร่าเลือนหนึ่งจุด
แม้มองไม่เห็น เขาก็รู้
ตรงนั้นมีภรรยา
มีลูกอยู่
ในเวลาเดียวกัน เด็กฝั่งนี้ก็มองเส้นนั้น
ดวงตาสองคู่พบกันบนเส้นเดียวกัน
โดยไม่รู้กัน
เส้นขอบฟ้าคือระยะห่างระหว่างคนสองคน
แตะไม่ถึง แต่ไม่ขาด
ฝั่งนี้แม่มองตามเรือ
ฝั่งโน้นพ่อมองตามฝั่งดิน
มองไม่เห็นกัน
แต่ต่างมองเส้นเดียวกัน
ปลาไม่พูด
แต่ขนเรื่องของทะเลลึกมาให้
เหงื่อของพ่อ มื้อหนึ่งของครอบครัว
เวลาแห่งการกลับมา
ยิ่งความเงียบยาวนาน
การรอก็ยิ่งลึก
ตรงที่เล็ก ๆ หน้าแผงปลา
วันหนึ่งของครอบครัวไหลผ่าน
จนก้าวของใครสักคนหยุดลง
วันนี้ก็ผ่านไปเช่นนั้น