Anne ve Balık

Tezgâhın üstünde dört balık. Denizin armağanı gibi dururlar.
Anneyle çocuk konuşmaz. Kendi düşüncelerine dalarlar. Yan yana otursalar da iki küçük adadırlar.
Gelmeyen müşteriyi beklerler. Annenin içine kaygı sızar. Çocuğun gözleri uzakta, ufkun ucundaki tekneyi izler.
O çizginin ötesinde baba vardır.
Su üstünde bir tekne. Geniş denizin ortasında bir küçük ada daha. Baba da konuşmaz. Ağı çeker, yine çeker. Rüzgâr yönsüz eser. Yine de küreği bırakmaz.
O dört balık, elinden çıkıp bu yakadaki karaya gelmiştir. O tek öğün bugünün sebebidir.
Birden başını kaldırır. Ufkun ucunda bulanık bir nokta. Görmese de bilir. Orada karısı ve çocuğu vardır.
Aynı anda bu yakadaki çocuk da o çizgiye bakar. İki bakış aynı çizgide buluşur. Birbirlerinden habersizdirler.
Ufuk, ikisinin arasındaki mesafedir. Ulaşılamayan ama kopmayan çizgi.
Bu yakada anne tekneyi, öte yakada baba karayı izler. Birbirlerini görmeden aynı çizgiye bakarlar.
Balıklar konuşmaz. Ama derin denizin hikâyesini taşır. Babanın terini, ailenin bir öğününü, dönüş vaktini.
Sessizlik uzadıkça bekleyiş derinleşir. Tezgâh önündeki küçük yerde ailenin günü akar.
Birinin adımları durana kadar, bugün de gün böyle geçer.