Ina at Isda

Sa mesa ng paninda, apat na isda.
Nakalatag na parang handog ng dagat.
Walang imik ang ina at ang anak.
Lubog ang bawat isa sa sariling iniisip.
Magkatabi silang nakaupo, ngunit dalawang maliit na pulo.
Hinihintay nila ang mamimiling hindi dumarating.
Sa puso ng ina, tumitimo ang pag-aalala.
Ang mga mata ng bata ay nasa malayo, sinusundan ang isang bangka sa dulo ng abot-tanaw.
Sa kabila ng guhit na iyon ay ang ama.
Isang bangka, lumulutang sa tubig.
Sa gitna ng malawak na dagat, isa pang maliit na pulo.
Walang imik din ang ama.
Humihila ng lambat, muling humihila.
Umiihip ang hangin nang walang direksiyon.
Ngunit hindi niya binibitawan ang sagwan.
Ang apat na isdang iyon,
Mula sa kaniyang kamay, ngayon ay nakalatag sa lupang ito.
Ang isang pagkaing iyon ang dahilan ng araw na ito.
Bigla siyang tumingala.
Sa dulo ng abot-tanaw, isang malabong tuldok.
Hindi man nakikita, alam niya.
Naroon ang asawa, naroon ang anak.
Sa sandaling iyon, nakatingin din ang bata rito sa guhit na iyon.
Nagtatagpo ang kanilang mga mata sa iisang guhit, nang hindi nila alam.
Ang abot-tanaw ay ang layo sa pagitan nilang dalawa,
Guhit na hindi maabot ngunit hindi napapatid.
Sa panig na ito, sinusundan ng ina ang bangka.
Sa kabilang panig, hinahanap ng ama ang lupa.

Hindi nagkikita, ngunit iisang guhit ang tinitingnan.
Walang imik ang mga isda.
Ngunit dala nila ang kuwento ng malalim na dagat.
Ang pawis ng ama.
Ang isang pagkain ng pamilya.
Ang oras ng pagbabalik.
Habang humahaba ang katahimikan, lumalalim ang paghihintay.
Sa maliit na puwesto sa harap ng paninda, dumadaloy ang isang araw ng isang pamilya.
Hanggang may humintong yapak.
Ngayon din, ganito lumilipas ang isang araw.