Moeder en vis

Vier vissen liggen op de kraam, als geschenken van de zee.
Moeder en kind zwijgen. Ieder verzinkt in eigen gedachten. Ze zitten naast elkaar, maar zijn twee kleine eilanden.
Ze wachten op klanten die niet komen. Zorg dringt het hart van de moeder binnen. De ogen van het kind volgen in de verte een boot aan de horizon.
Voorbij die lijn is de vader.
Een boot drijft op het water. Midden in de brede zee nog een klein eiland. Ook de vader zwijgt. Hij trekt aan het net, en trekt opnieuw. De wind waait zonder richting. Toch laat hij de roeiriem niet los.
Die vier vissen verlieten zijn handen en liggen nu hier aan land. Die ene maaltijd is de reden voor vandaag.
Plotseling heft hij het hoofd. Aan de horizon een wazige stip. Ook zonder hen te zien weet hij het. Daar zijn zijn vrouw en zijn kind.
Op hetzelfde ogenblik kijkt het kind aan deze kant naar die lijn. Hun blikken ontmoeten elkaar op dezelfde lijn. Ze weten het niet van elkaar.
De horizon is de afstand tussen twee mensen. Een lijn die hen niet laat raken, maar niet breekt.
Hier volgt de moeder de boot, daar zoekt de vader het land. Zonder elkaar te zien kijken ze naar dezelfde lijn.
De vissen zwijgen. Toch dragen ze het verhaal van de diepe zee over. Het zweet van de vader, de maaltijd van het gezin, het uur van terugkeer.
Hoe langer de stilte, hoe dieper het wachten. Op de kleine plek voor de kraam verstrijkt de dag van een gezin.
Tot iemands voetstappen halt houden, gaat ook vandaag zo voorbij.