Matka i ryba

Na straganie leżą cztery ryby. Jak dar morza. Matka i dziecko milczą. Każde z nich zanurza się we własnych myślach. Siedzą obok siebie, a jednak są dwiema małymi wyspami. Czekają na klienta, który nie przychodzi. W sercu matki sączy się niepokój. Oczy dziecka biegną daleko, ku łodzi na końcu horyzontu. Za tą linią jest ojciec. Jedna łódź unosi się na wodzie. Pośrodku szerokiego morza ona także jest małą wyspą. Ojciec również milczy. Ciągnie sieć. I znów ciągnie. Wiatr wieje bez kierunku. A on mimo to nie wypuszcza wioseł. Te cztery ryby opuściły jego ręce i leżą teraz tutaj, na lądzie. Ten jeden posiłek jest powodem dzisiejszego dnia. Nagle podnosi głowę. Na końcu horyzontu — niewyraźny punkt. Nie widzi go, a jednak wie. Tam jest jego żona. Tam jest jego dziecko. W tej samej chwili dziecko po tej stronie również patrzy na tę linię. Dwa spojrzenia spotykają się na jednej linii. Nie wiedzą o tym. Horyzont jest odległością między dwojgiem ludzi. Linią, która nie dosięga, ale nigdy się nie urywa. Z tej strony matka śledzi wzrokiem łódź. Z tamtej strony ojciec śledzi wzrokiem ląd. Nie widząc siebie nawzajem, patrzą na tę samą linię. Ryby milczą. A jednak niosą opowieść głębokiego morza. Pot ojca. Jeden posiłek rodziny. Czas powrotu. Im dłuższe milczenie, tym głębsze czekanie. Na małym miejscu przed straganem płynie dzień rodziny. Aż czyjeś kroki się zatrzymają. Także dzisiaj dzień mija właśnie tak.