Orka

Nad polem niewyraźnie rozlewa się czerwone słońce. Pod nim suche gałęzie stoją w szeregu. Człowiek i wół zanurzeni są w barwie ziemi, jakby razem z ziemią stali się jednym ciałem. Nie można rozdzielić, kto orze pole, a kto jest ciągnięty. Oboje orzą ten sam dzień. W tej jednej scenie mieszczą się wszystkie barwy, które dotąd widzieliśmy. Barwa, która nie umarła, lecz wytrwała. Barwa, która przestała być tylko ziemią i stała się czasem. Barwa, która wygląda, jakby zniknęła, a jednak wciąż oddycha. To barwa, którą w końcu otrzymuje to, co długo wytrwało na tej ziemi. Kolor suchej trawy jest żywą barwą, która zostaje na końcu, nawet gdy życie długo już wytrwało.