Artwork text
Στον κάμπο, ένας κόκκινος ήλιος απλώνεται θολά.
Από κάτω, ξερά κλαδιά στέκονται σε μια σειρά.
Άνθρωπος και βόδι, βυθισμένοι στο χρώμα του χώματος, μοιάζουν ένα σώμα με τη γη.
Μέσα σ’ αυτή τη μία σκηνή βρίσκονται όλα τα χρώματα που έχουμε δει ως τώρα.
Χρώμα που άντεξε δίχως να πεθάνει.
Χρώμα που έγινε χρόνος κι όχι χώμα.
Χρώμα που μοιάζει χαμένο κι όμως ανασαίνει.
Είναι το χρώμα που κέρδισε τελικά ό,τι άντεξε για καιρό σ’ αυτή τη γη.
Το χρώμα του ξερού χόρτου είναι ένα ζωντανό χρώμα που μένει στο τέλος, ακόμη κι
αφού η ζωή άντεξε για καιρό.
Έργο 43 · «Η μητέρα και τα ψάρια» · 1979 · πρώιμη περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.