Το όργωμα

Στον κάμπο, ένας κόκκινος ήλιος απλώνεται θολά. Από κάτω, ξερά κλαδιά στέκονται σε μια σειρά. Άνθρωπος και βόδι, βυθισμένοι στο χρώμα του χώματος, μοιάζουν ένα σώμα με τη γη. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος οργώνει και ποιος σύρεται. Οι δυο τους οργώνουν την ίδια μέρα. Μέσα σ’ αυτή τη μία σκηνή βρίσκονται όλα τα χρώματα που έχουμε δει ως τώρα. Χρώμα που άντεξε δίχως να πεθάνει. Χρώμα που έγινε χρόνος κι όχι χώμα. Χρώμα που μοιάζει χαμένο κι όμως ανασαίνει. Είναι το χρώμα που κέρδισε τελικά ό,τι άντεξε για καιρό σ’ αυτή τη γη. Το χρώμα του ξερού χόρτου είναι ένα ζωντανό χρώμα που μένει στο τέλος, ακόμη κι αφού η ζωή άντεξε για καιρό.