Morze jest łzą haenyeo

Gdy spojrzeć szybko, to tylko żółta płaszczyzna. Jedna linia horyzontu. Kilka czarnych kresek. Ale gdy patrzeć długo, jest inaczej. Pośrodku haenyeo, nurkująca kobieta, leży ciężko twarzą ku ziemi. Jej ciało powoli się odsłania. Daleko po lewej mała łódź wisi na horyzoncie jak punkt. Gdy patrzeć szybko, tego nie widać. Trzeba patrzeć długo, żeby zobaczyć, co wypłakało morze. Wyblakła barwa nie jest pusta. Smutek, którego nigdy nie wypowiedziano, wsiąkł w nią. Długie patrzenie to odnajdywanie dawnego płaczu wewnątrz wyblakłej barwy. Tak samo jest z człowiekiem. Przy szybkim spojrzeniu mija się go obojętnie. Dopiero patrząc długo, dostrzega się jego wewnętrzny płacz.