Autoportret

Młoda twarz unosi się przed ciemnym tłem. Zaczesane do tyłu włosy. Czarny garnitur. Lekko przekrzywiony krawat. Oczy nie patrzą wprost. Patrzą na coś, ale to coś znajduje się daleko stąd. W tych oczach są razem marzenie, którego jeszcze nie wypowiedziano, i smutek młodych lat. Usta są mocno zamknięte. Ale kryją w sobie niezliczone słowa, które dopiero mają zostać namalowane. Na obcej ziemi spokojnie wpatruje się we własną twarz. Między miejscem, które opuścił, a miejscem, do którego jeszcze nie dotarł, stawia samego siebie pędzlem. To, co namalował, nie było jego młodym wyglądem. Była to pierwsza twarz istoty samotnie rzuconej w świat. Tęsknota zaczęła się już w tym spojrzeniu, które nie patrzyło prosto. Nie wiedział wtedy, że wiele lat później ta twarz będzie twarzą starca stojącego samotnie na pustym polu. Tylko oczy już patrzyły w tę dal.