Ostatnie dzieło

Wszedł na pokład łodzi. Płynie do Ieodo. W stronę, z której się nie wraca. To, co malował przez całe życie, odkładał jedno po drugim. Odłożył wiatr. Odłożył fale. Odłożył nawet podpis. Bo ten, kto miał zapisać imię, już tam nie był. W miejscu, gdzie odłożył wszystko, zostawił tylko jednego konia. Niewyraźną linią, z ciałem, które zdaje się rozpływać, koń nie odchodzi. Gdy jego pan płynie do Ieodo, on zostaje na tej ziemi i z krańca wyschniętej łąki patrzy na jego oddalające się plecy. Ale koń nie płacze. Ci, którzy długo szli razem, wiedzą, nawet gdy odległość rośnie. Wiedzą, że to nie jest pożegnanie, lecz droga, którą ktoś idzie pierwszy. Kończąc wygnanie, odkładając nawet błogosławieństwo, płynie do Ieodo. Bez podpisu. Zostawiając na tej ziemi tylko jednego konia.