Droga do domu

Przez całe życie malował odejście. Pusty dom. Odpływającą łódź. Rzeczy, które nie wracają. Na każdym płótnie ktoś odchodził. Kiedy malował pusty dom, był jego właścicielem. Kiedy malował odpływającą łódź, był na jej pokładzie. Ale na końcu przywołał z powrotem to, co rozproszone. Postawił dom. Przywiązał konia. Posadził drzewo. Usadził wronę. Wszystko, co przez całe życie żegnał, przywołał z powrotem, jedno po drugim. I pośrodku tego wszystkiego pozwolił wrócić jednemu człowiekowi. Zmęczonym krokiem. Ze zgiętymi plecami. A jednak ku domowi. Ręka, która malowała odejście, namalowała powrót. Ten, kto żegnał, stał się tym, kto wita. Od odejścia do powrotu — między nimi mieściło się całe życie.