Artwork text
Μια ολόκληρη ζωή ζωγράφισε την αναχώρηση.
Το άδειο σπίτι.
Το καΐκι που φεύγει.
Τα πράγματα που δεν γυρίζουν.
Σε κάθε εικόνα κάποιος έφευγε.
Όταν ζωγράφιζε το άδειο σπίτι, ήταν ο ίδιος ο νοικοκύρης εκείνου του σπιτιού.
Όταν ζωγράφιζε το καΐκι που φεύγει, ήταν ο ίδιος επιβάτης εκείνου του καϊκιού.
Μα στο τέλος, κάλεσε και μάζεψε ό,τι είχε σκορπίσει.
Έστησε το σπίτι.
Έδεσε το άλογο.
Φύτεψε το δέντρο.
Έβαλε το κοράκι να καθίσει.
Κάλεσε πίσω, ένα ένα, όσα ξεπροβόδισε μια ζωή.
Και έκανε έναν άνθρωπο να επιστρέψει στη μέση όλων αυτών.
Με κουρασμένο βήμα,
με λυγισμένη πλάτη,
κι όμως προς το σπίτι.
Το χέρι που ζωγράφιζε την αναχώρηση ζωγράφισε την επιστροφή.
Εκείνος που ξεπροβόδιζε έγινε εκείνος που υποδέχεται.
Από την αναχώρηση ως την επιστροφή,
ανάμεσά τους ήταν μια ολόκληρη ζωή.
Έργο 100 · «Το τελευταίο έργο» · 2013 · όψιμη περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.