Το τελευταίο έργο

Ανέβηκε στο καΐκι.
Πηγαίνει στην Ιεοντό.
Προς τη μεριά απ’ όπου δεν γυρίζει κανείς.
Τα πράγματα που ζωγράφιζε μια ζωή
τα αφαίρεσε ένα ένα.
Αφαίρεσε τον άνεμο.
Αφαίρεσε το κύμα.
Αφαίρεσε ακόμη και την υπογραφή του.
Γιατί εκείνος που θα έγραφε το όνομα
δεν ήταν πια εκεί.
Στον τόπο απ’ όπου αφαιρέθηκαν όλα,
άφησε μόνο ένα άλογο.
Με αχνή γραμμή,
με ένα σώμα που η μορφή του σχεδόν λύνεται,
το άλογο δεν φεύγει.
Όσο ο αφέντης του πηγαίνει στην Ιεοντό,
μένει σ’ αυτή τη γη,
και στην άκρη ενός λιβαδιού με ξερό χόρτο
κοιτάζει τη μορφή του που απομακρύνεται.
Μα το άλογο δεν κλαίει.
Όποιος περπάτησε πολύ μαζί μ’ έναν άλλον
το ξέρει, κι ας απομακρύνεται.
Πως αυτό δεν είναι αποχωρισμός,
αλλά ο δρόμος εκείνου που φεύγει πρώτος.
Τελειώνοντας την εξορία,
αφήνοντας κάτω ακόμη και την ευλογία,
πηγαίνει στην Ιεοντό.

Δίχως υπογραφή.
Αφήνοντας μόνο ένα άλογο
σ’ αυτή τη γη.