Tęsknota

Pod wieczorem w kolorze suchej trawy człowiek i koń oparci o siebie patrzą na kraniec horyzontu. Długi oddech i krótkie westchnienie mieszają się w jednym powietrzu. Ten, kto odszedł za horyzont, nie jest już widoczny. Ale to, że go nie widać, nie znaczy, że znika pamięć. Oddalająca się łódź łączy to miejsce z tamtym, dzisiaj z wiecznością. Tęsknota może być cichym czasem, w którym stawia się odeszłego w sercu i razem go strzeże. Im bardziej milczący wieczór, tym wyraźniejszy staje się ten człowiek.