Νοσταλγία

Κάτω από ένα βράδυ στο χρώμα του ξερού χόρτου,
ο άνθρωπος και το άλογο ακουμπούν ο ένας στον άλλον
και κοιτάζουν την άκρη του ορίζοντα.
Μια βαθιά ανάσα κι ένας κοντός στεναγμός
σμίγουν στον ίδιο αέρα.

Εκείνος που έφυγε πέρα από τον ορίζοντα
δεν φαίνεται πια.
Μα δεν σημαίνει,
επειδή δεν φαίνεται,
πως χάνεται και η μνήμη.
Το καΐκι που απομακρύνεται
ενώνει το εδώ με το εκεί,
το σήμερα με το αιώνιο.
Ίσως ο καημός είναι ένας σιωπηλός χρόνος,
όπου στήνεις μέσα στην καρδιά σου εκείνον που έφυγε
και τον φυλάς μαζί της.

Μέσα στη σιωπή,
το βράδυ γίνεται πιο καθαρό.