Pananabik

Sa ilalim ng dapithapong kulay ng tuyong damo
Ang tao at ang kabayo ay magkasandal
Nakatingin sa dulo ng abot-tanaw
Ang mahabang hininga at ang maikling buntong-hininga
Ay naghahalo sa iisang hangin
Ang umalis patungo sa kabila ng abot-tanaw
Ay hindi na makita
Ngunit hindi dahil hindi na nakikita
Ay naglalaho na rin ang alaala
Ang papalayong bangka
Ay nag-uugnay sa dito at doon
Sa ngayon at sa walang-hanggan

Ang pangungulila ay marahil
Tahimik na panahon
Na pinananatili sa puso ang umalis
At magkasamang binabantayan
Habang mas tahimik ang gabi,
lalong lumilinaw
ang taong iyon.