Хүслэн

Хатсан өвсний өнгөт үдшийн доор
Хүн морь хоёр бие биедээ түшин
Тэнгэрийн хаяаны үзүүрийг ширтэнэ.
Урт амьсгаа, богино санаа алдалт хоёр
Нэг агаарт холилдоно.
Тэнгэрийн хаяаны цаана явсан хүн
Дахиж харагдахгүй.
Гэвч харагдахгүй болсон гээд
Дурсамж хүртэл арилдаггүй.
Холдох завь
Энд ба тэндийг,
Өнөөдөр ба мөнхийг холбоно.
Санагалзал гэдэг магадгүй
Явсан хүнийг сэтгэлдээ босгоод
Хамт сахидаг
Чимээгүйн цаг юм.
Үггүй үдэш болох тусам
тэр хүн
улам тодорно.