Дурсамж

Тэр морь үргэлж тэнд байв. Чулуун хашааны дэргэд. Сүрлэн дээвэртэй байшингийн дэргэд. Намайг төрөхөөс ч өмнө байсан юм шиг. Газар хагалахад зэрэгцэн алхаж. Хүүхэд уйлахад толгойгоо эргүүлж харж. Бороо ороход нэг дээврийн доор амьсгалж байв. Нэг ч удаа тэврээгүй. Нэг ч удаа нэрээр нь дуудаагүй. Гэтэл хачирхалтай. Ингэж өвдөнө гэж мэдээгүй. Өдөр бүр харж байсан болохоор Харж байгаагаа мэдээгүй. Дэндүү ойрхон байсан болохоор Байгааг нь мэдээгүй. Тийм болохоор зурах гэхээр бийр зогсдог юм. Бараан өнгөөр зурвал тэр миний мэддэг морь биш болно. Зурахгүй бол тэр морь энэ ертөнцөд байгаагүй болно. Удаан эргэлзсэний эцэст бүдэгхэн зурав. Дэвсгэрт шингэх мэт. Байгаа ч биш, байхгүй ч биш төдийхнөөр. Тэр нь зөв. Дурсамжийн нягтрал угаасаа тийм байдаг. Хамгийн их хайрласан зүйл Хамгийн бүдэгхэн үлддэг. Хамгийн удаан дэргэд байсан зүйл Хамгийн түрүүнд хүрээгээ алддаг. Арилгасан юм биш. Морь өөрөө миний дотор алхаж орж ирсэн юм. Нүдээр минь дэндүү гүн орж ирсэн болохоор Сайн харагддаггүй. Одоо намайг амьсгалах бүрд Тэр морь ч амьсгална.