Kumbukumbu

Farasi yule alikuwa pale daima. Kando ya ukuta wa mawe, karibu na nyumba ya nyasi. Kana kwamba alikuwepo hata kabla sijazaliwa. Tulipolima shamba alitembea bega kwa bega; mtoto alipolia aligeuza kichwa na kutazama; mvua iliponyesha tulipumua chini ya paa moja. Sikumkumbatia hata mara moja. Sikumwita kwa jina hata mara moja. Na hata hivyo ni ajabu. Sikujua itauma kiasi hiki. Nilimwona kila siku kiasi kwamba sikujua ninamwona. Alikuwa karibu kiasi kwamba sikujua yupo. Ndiyo maana brashi inasimama ninapotaka kumchora. Nikimchora kwa rangi nzito — si farasi yule ninayemjua. Nisipomchora — itakuwa kana kwamba hakuwepo katika dunia hii kamwe. Nilisita kwa muda mrefu na kumchora kwa ukungu. Kana kwamba anazama ndani ya usuli. Si yupo kabisa, si hayupo kabisa. Kiasi kile tu. Na ndivyo ilivyo sahihi. Kumbukumbu ina ukolezi kama huo. Ulichokipenda zaidi ya vyote kinabaki kwa ukungu zaidi ya vyote. Kilichokuwa kando yako muda mrefu zaidi kinapoteza mistari yake kwanza. Sikumfuta. Farasi aliingia ndani yangu mwenyewe. Aliingia ndani yangu kupitia macho kwa kina kiasi kwamba haonekani tena vizuri. Sasa, kila ninapopumua, farasi yule pia anapumua.