Hatıra

O at hep oradaydı. Taş duvarın, saz damlı evin yanında. Sanki ben doğmadan önce de vardı.
Tarlayı sürerken yan yana yürürdük, çocuk ağlayınca başını çevirip bakardı, yağmurda aynı saçak altında nefes alırdık.
Bir kez bile sarılmadım. Bir kez bile adını çağırmadım.
Ama tuhaf. Böyle acıyacağını bilmiyordum.
Her gün gördüğüm için gördüğümü bilmiyordum. Öyle yakındı ki var olduğunu bilmiyordum.
Bu yüzden çizmeye çalışınca fırça duruyor. Koyu çizsem bildiğim at değil. Çizmesem o at bu dünyada hiç olmamış oluyor.
Uzun süre duraksayıp silik çizdim. Arka plana siner gibi. Ne var ne yok, yalnız o kadar.
Doğrusu bu. Hatıranın yoğunluğu zaten böyledir.
En çok sevdiğin en silik kalır. En uzun yanında duran, dış çizgisini ilk yitirir.
Silmedim. At kendi isteğiyle içime yürüdü. Gözlerimden öyle derine girdi ki iyi görünmüyor.
Şimdi ben her nefes aldığımda o at da nefes alıyor.