Ανάμνηση

Εκείνο το άλογο ήταν πάντα εκεί.
Δίπλα στην πέτρινη μάντρα, στο πλάι του αχυρόσπιτου.
Σαν να ήταν εκεί από πριν γεννηθώ.
Όταν οργώναμε το χωράφι, περπατούσε πλάι μου.
Κι όταν έκλαιγε ένα παιδί, γύριζε το κεφάλι να δει.
Κι όταν έβρεχε, ανάσαινε κάτω από το ίδιο γείσο.
Ποτέ δεν το αγκάλιασα.
Ποτέ δεν φώναξα το όνομά του.

Κι όμως, παράξενο.
Δεν ήξερα πως αυτό θα πονούσε τόσο.
Από το να το βλέπω κάθε μέρα, δεν καταλάβαινα πως το έβλεπα.
Κι από το να είναι τόσο κοντά, δεν καταλάβαινα πως υπήρχε.
Γι’ αυτό, όταν πάω να το ζωγραφίσω,
το πινέλο σταματά.
Αν το ζωγραφίσω σκούρο, δεν είναι πια το άλογο που ξέρω.
Κι αν δεν το ζωγραφίσω,
γίνεται σαν εκείνο το άλογο να μην υπήρξε ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο.
Ύστερα από πολύ δισταγμό, το ζωγράφισα αχνό.
Σαν να διαχέεται στο φόντο.
Ούτε παρόν, ούτε απόν.
Ακριβώς τόσο.
Αυτό είναι το σωστό.
Η μνήμη έχει από τη φύση της τέτοια πυκνότητα.
Ό,τι αγάπησα πιο πολύ μένει πιο αχνό.
Κι ό,τι στάθηκε πιο πολύ στο πλάι μου χάνει πρώτο το περίγραμμά του.
Δεν το έσβησα.
Το ίδιο το άλογο μπήκε περπατώντας μέσα μου.
Μπήκε από τα μάτια τόσο βαθιά
που δύσκολα φαίνεται.
Τώρα, κάθε φορά που ανασαίνω,
ανασαίνει κι εκείνο το άλογο.