Προς τα πού;

Ο άνεμος σβήνει τον κάμπο.
Σβήνει τον δρόμο,
σβήνει τα χνάρια,
σβήνει ακόμη και την κατεύθυνση της επιστροφής.
Ένα άλογο στέκεται
με το κεφάλι βαθιά σκυμμένο.
Προς τα πού να πάει;
Μπροστά του κατεβαίνει ένα κοράκι.
Πουλί που ξέρει τον δρόμο.
Πουλί που πηγαινοερχόταν

ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο και στον άλλον.
Μα δεν δείχνει τον δρόμο.
Μόνο κάθεται μπροστά στο άλογο,
αντίκρυ του.
Με το να μην απαντά,
είναι μαζί του.
Μερικές φορές, ένα ον που έχασε τον δρόμο
χρειάζεται συντροφιά, όχι δρόμο.
Το να μη σε παρασέρνει ο άνεμος
και να στέκεσαι στη θέση σου.
Εκείνη η αμήχανη ακινησία
είναι η μόνη αξιοπρέπεια που είναι δυνατή
σ’ αυτόν τον κάμπο.