Artwork text
Τούτη η ακρογιαλιά είναι άδεια,
μα δεν είναι έρημη.
Ένα πουλί πετά,
και το κλαδί του δέντρου αριστερά απλώνεται μακριά προς το καΐκι
και κουνιέται σε χαιρετισμό.
Κι η θάλασσα ξεπροβοδίζει
με μικρά κύματα.
Δεν φαίνεται άνθρωπος.
Μα ό,τι υπάρχει στην ακρογιαλιά
κινεί το σώμα του προς το καΐκι που φεύγει.
Ο Μπιον Σι-Τζι,
ακόμη και μέσα στη μοναξιά,
άκουγε τον ρυθμό των ζωντανών πραγμάτων.
Γι’ αυτό τούτο το μεσημέρι
δεν είναι μοναχικό,
αλλά χαρούμενο.
Η μοναξιά δεν είναι ο τόπος όπου σταμάτησε η ζωή.
Είναι ο τόπος
όπου οι μικρές κινήσεις του κόσμου ακούγονται πιο καθαρά.
Έργο 81 · «Προς τα πού» · 1990 · μέση περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.