Ζωηρό μισό μεροκάματο πλάι στη θάλασσα

土 080 · Ποίημα

Τούτη η ακρογιαλιά είναι άδεια,
μα δεν είναι έρημη.
Ένα πουλί πετά,
και το κλαδί του δέντρου αριστερά απλώνεται μακριά προς το καΐκι
και κουνιέται σε χαιρετισμό.
Κι η θάλασσα ξεπροβοδίζει
με μικρά κύματα.
Δεν φαίνεται άνθρωπος.
Μα ό,τι υπάρχει στην ακρογιαλιά
κινεί το σώμα του προς το καΐκι που φεύγει.
Ο Μπιον Σι-Τζι,
ακόμη και μέσα στη μοναξιά,
άκουγε τον ρυθμό των ζωντανών πραγμάτων.
Γι’ αυτό τούτη η μισή μέρα
δεν είναι μοναχική,
αλλά χαρούμενη.
Η μοναξιά δεν είναι ο τόπος όπου σταμάτησε η ζωή.
Είναι ο τόπος
όπου οι μικρές κινήσεις του κόσμου ακούγονται πιο καθαρά.

Υπάρχουν ήχοι
που ακούγονται μόνο όταν είσαι μόνος.