Artwork text
این ساحل خالی است،
اما خاموش و متروک نیست.
پرندهای میپرد،
شاخهی چپ
به سوی قایق دراز شده
و دست تکان میدهد.
دریا نیز با موجکها بدرقه میکند.
انسان دیده نمیشود.
اما همهچیزِ ساحل
به سوی قایقِ رونده
تن خود را تکان میدهد.
بیون شیجی حتی در تنهایی
ضرباهنگِ چیزهای زنده را شنید.
پس این نیمروز
نیمروزی تنها نیست،
نیمروزی سرزنده است.
تنهایی
جایی نیست که زندگی میایستد.
جایی است که حرکتهای کوچک جهان
روشنتر شنیده میشوند.
صداهایی هست
که تنها انسانِ تنها میشنود.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی