کاج پیر و پیرمرد

قایق به نقطه بدل می‌شود.
به‌زودی دیده نخواهد شد.
کاج کهن در کنارش، با او دریا را می‌نگرد.
با این‌همه پیرمرد به خانه نمی‌رود.
چون گویی همان دم که برگردد، قایق ناپدید خواهد شد.
تا وقتی او می‌نگرد،
انگار قایق هنوز آنجاست.
کاج کهن نیز شاید همین دل را دارد؛
شاخه‌ی دراز به سوی دریا را بازپس نمی‌گیرد.
درختِ پیر و انسانِ پیر می‌دانند:
نگریستن آخرین بندِ نگهدارنده‌ی آن قایق است.